Blog

  • Publicado:

    13 de Marzo de 2013

  • Categorías:Blog

gala_2

 

A xente comezou a entrar no Teatro Principal enchendo pouco a pouco ás vermellas butacas. Os seus ollos paseaban entre as demáis persoas buscando e saudando ós coñecidos e coñecidas que, coma eles, tiñan ganas de contos.

Ás 21 horas o primeiro timbre. Un bebé comeza a chorar e a súa nai decide darlle o peito. Miradas ó programa, comentarios sobre a quen se coñece, sobre a quen se ten curiosidade por coñecer entre os contadores e contadoras desta noite.

Ninguén senta na primeira fila, quizáis sexa medo ó cuspe dos e das artistas.

Ás 21:03 horas dous timbres, segundo aviso. O escenario é unha caixa negra baleira, esperando espectante.

Ás 21:05 horas tres timbres, terceiro e último aviso. A xente cala a medida que as luces se apagan.

O bebé chora ó fondo, a nai ten que perderse o inicio do espectáculo, saen fora para non molestar.

Soledad Felloza sae pola esquerda do escenario (dereita dende o público) cun vestido florarl longo e vaporoso. Nos pés unhas zapatillas vermellas. Parece algo nerviosa. Hoxe será a presentadora do evento e non se atopa na súa salsa. Ela erá a nosa fareira ó longo deste festival no que se celebrará o 8 de marzo. Dí que se lles pediu a contadores e contadoras que pensasen e falasen das mulleres que marcaron ás súas vidas como narradores/as.

 

Celso San Martín será o primeiro en falar. Nas súas mans unha botella de auga e unha lembranza a unha muller con nome e apelidos, Carmen Guerra González, a súa avoa, pola que el é contador.  A cadencia da súa voz chega a nós ca fala tradicional dun escoitador nato das historias máis humanas dunha Galicia emigrante e campesiña. Fala de Feás, da inxenuidade da xente dos pequenos pobos que espolvorean a nosa comunidade, cunha tenrura de recoñecemento e respeto.

 

A segunda é Raquel Queizás que, algo nerviosa, ponse no medio do escenario e fala da súa saia que é unha pizarra de letras. Para ela, a muller que a marcou como narradora, foi a súa avóa, que facía letras ca roupa. Cando ésta lle falaba da Santa Compaña:

–                    Avoa, non me contes contos.

–                    Non son contos nena, son verdade.

Con certa inocencia e pequenas equivocacións, Raquel cunha voz suave e agradable, cóntanos unha tenra historia de amor, unha historia de amor con puntos suspensivos, na que o noso maxín recrea un mundo onde os zapatos poden namorarse na súa caixiña de zapatos e poden vivir marabillosas aventuras nos nosos pés.

 

O terceiro en contarnos é Avelino González, que nos despacha cun metafórico e rápido conto en dous minutos, sabéndonos, como non, a pouco, xa que máis que un prato, foi un saboroso petisco.

 

Charo Pita sae cuarta, cun vestido verde e un sorriso pícaro. Xesticulando con mans e cara, co seu vibrato característico e certo ton infantil, que contrasta cunha crúa anécdota que moitas mulleres, que traballan no seu fogar, teñen que aturar en multitude de ocasións.

–                    Ocupación?- pregunta unha “trunfadora” co seu traxe xastre.

 

Felipe “Caxoto” porta unha escoba e pídelle ó público que deixe sair ó neno e á nena que todos e todas levamos dentro. E para iso pídenos que escapemos do anonimato da nosa butaca. Que colaboremos con el, co conto, que nos deixemos levar pola historia, que cada historia cambia según quen a conte. E así o demostra cunha Carapuchiña Encarnada subida a unha lámpara. Non penso contarvos máis, pero podedes ir gritando: QUE VEN O LOBO! QUE VEN O LOBO!!

 

Cristina Moreira ponse diante de nós, o público, avisando de que ela o que fai son “moreirólogos” (a mín resúltame fácil escribilo, pero a ela custoulle pronuncialo), que non estaba acostumada a contar contos, pero que para á ocasión preparara de Castelao sobre unha pescantina e un Castelao mozo con ganas de baile. Recitando de memoria (prodixiosa) todo o conto, iba engadindo comentarios propios. Os tránsitos dun conto contado como se dunha fábula se tratase e os comentarios cínicos dunha moi actual Cristina, relentizaban a historia. Pero Cristina converteuse en contadora en canto se sentou nas escaleiras para rematar. Fora parafernalias teatrais, nunha escaleira iluminada polo foco e a súa presenza, colocou unha fermosa guinda ó máis atípido conto desa noite: “Meu bailador”

 

É Paula Carballeira que, espídica, coma sempre, comeza a falar reivindicando a esas nais que non lles da a gana de contar contos. Logo, con máis tranquilidade e cun sorriso nos beizos e nos ollos introdúcenos nun conto tradicional que a súa nai coñecía, a pesar de non haberllo contado nunca. E cun movemento sinuoso do seu corpo imitou os andares seductores dunha coxiña que namoraría ata a un rei.

 

Nunha man unha boliña de pan que mercou nun supermercado cercano, sobre a camiseta vermella migas e fariña, un Cándido Pazó que comeza a súa intervención co seu trabalinguas habitual, pero cun máis difícil todavía, xa que o dí cun anaco de pan na boca.

–                    Repíteo tí- insta sinalando a alguén do público.

Dí que para a súa nai o mellor pan era o de Santiago. A ela lle adica o seu conto falando da marabillosa Apolonia, facedora das máis marabillosas marmeladas.

 

María de Pondrangha, non me preguntedes como se pronuncia (non son capaz). Bisneta dunha muller que foi apostada e perdida nunha partida de cartas. A súa familia perdeu dúas das mellores leiras por non perdela. Mais a súa bisavoa non protestou, non dixo nada, só chorara durante meses. Así que María decidiu buscar e preguntar ós seus maiores se había algún acto de resistencia por parte dalgunha muller da familia, unha muller combativa, ata agresiva, comentaba. Foi o seu avó o que lle contou que había varias, claro que sí, e que unha delas era a súa propia avoa que amosou claramente o seu caracter a mesma noite de vodas.

 

En penúltimo lugar Quico Cadaval fala dunha muller que estivo traballando na súa casa cando el era pequeno, Presenta ou, ben, tiña un nome moi longo que remataba con algo da “Presentación del Señor Jesucristo en el Templo de Jerusalén”, normal que lle acopocaran o nome.

Quico contou que a admiraba, porque era unha hábida lectora que, curiosamente, aprendeu a ler soa. Será Presenta a que lle contase a historia do Viático, se non sabedes o que é, facede coma mín, preguntádelle a un cura. Unha historia emotiva e tristeira.

 

Por último a floral presentadora da gala, Soledad Felloza, ponse o manto branco dos contos (ou tiña frío, nunca se sabe) e, como non podía ser doutra maneira, remata o festival falando da muller que a marcou como contadora, como narradora oral, a súa avóa, unha muller vasca que lle ensinou a esperar, a crear ca palabra e amosoulle que mudamos ó longo da nosa vida, que cambiamos, que as veces somos a estrela que se oculta, a que dubida, a que non se atreve, pero as veces somos a que se enche de luz, coma ela e todos os contadores e contadoras desa noite, todos diferentes, todas aportando a palabra, todos deleitándonos ca súa voz, todas aportando a súa forza, unha noite de estrelas que contaron contos universais, tradicionais, infantís e para adultos e adultas.

 

O Teatro Principal foi tomado pola narración oral este 8 de marzo dende a exquisitez das voces dos narradores/as que nos levaron a mundos de lembranzas e fantasía. Chegaron a pouco ós dez minutos por cada un/ha. Por sorte ó longo desta semana poderemos ver  nos distintos locais a maioría dos contadores/as  para  gozar dunha sesión máis prolongada e deixarnos levar polas súas palabras.

Vémonos alí

 

Ana Ponte

Galería de fotos en Flickr